بهار فرهنگی کی خواهد آمد؟

پدر شهید احمدی روشن میگوید :

مصطفی در آن زمان جزو نیروهای غنی کننده اورانیوم بود، وقتی که آقایان قبول کردند که سایت‌های هسته‌ای بسته شود و غنی سازی تعطیل شود، گشادی که سرشان رفت این بود که تعلیق غنی سازیاین بچه گویا ۱۰ سال پیر شد و آثار یاس و ناامیدی در چهره‌اش نمایان بود و می‌خواست از آنجا بیرون بیاید که به زور و سفارش من ماند. از او می‌پرسیدم که چرا با خودت این کار را می‌کنی که می‌گفت که ما صبح تا شب می‌رویم آنجا اما بیکاریم! هیچ کاری نمی‌توانیم بکنیم.آقایان یک کلاه  را قبول کردند چرا که غربی‌ها هم متعهد شده بودند که اورانیوم غنی نشده بگیرند و به صورت غنی شده ۵/۳ درصدی تحویل دهند که حتی نیم‌ درصد اورانیوم غنی شده را هم تحویل این آقایان ندادند.

وی ادامه داد: غربی‌ها می‌خواستند که با التماس مثلا ۵ دستگاه سانتریفیوژ به ما بدهند تا جوانان ما با طرز کار این دستگاه‌ها بفهمند، که حتی حاضر نشدند که دو تا دستگاه بدهند تا آنجا که آن آقای جک استراو گفته بود که این کار خطرناک است و ما این کارها را خودمان برای شما انجام می دهیم

به این سخنان رهبر معظم انقلاب توجه کنید  :

بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار مسوولان و کارگزاران نظام (۱۳۹۱/۰۵/۰۳)

در همین قضیه‌ى هسته‌اى، آن وقتى که ما با اینها همراهى کردیم و عقب‌نشینى کردیم – البته براى ما تجربه‌اى بود، اما این واقعیت است – اینها جلو آمدند؛ اینقدر جلو آمدند که من در همین حسینیه گفتم اگر بنا باشد که این روال از سوى آنها ادامه پیدا کند، من خودم وارد قضیه خواهم شد؛ و وارد قضیه شدم؛ ناچار شدیم؛ اینها کار ما نیست.

عقب‌نشینى‌ها آنها را گستاخ‌تر کرد، طلبگارتر کرد. یک روزى بود که مسئولین ما قانع بودند که اجازه بدهند ما ۲۵ سانتریفیوژ در کشور داشته باشیم؛ آنها گفتند نمیشود! اینها قانع شدند که ۵ تا سانتریفیوژ داشته باشیم؛ باز هم گفتند نمیشود! مسئولین ما قانع شدند که ۳ تا سانتریفیوژ داشته باشیم؛ باز هم گفتند نمیشود! امروز گزارش را شنیدید، یازده هزار سانتریفیوژ داریم! اگر ما آن عقب‌نشینى‌ها را، آن انعطافها را ادامه میدادیم، امروز از پیشرفت هسته‌اى هیچ خبرى نبود.